Ekonomia Togo, bogactwa naturalne afrykańskiej ziemi.

Wielu z nas kojarzy Afrykę z biedą, suchym, gorącym klimatem, sawanną i zwierzętami wędrującymi w poszukiwaniu wody. Tymczasem sawanna stanowi niewielką część powierzchni Togo, większość terenów porośnięte jest bujną, zieloną roślinnością, a temperatura w Lomé rzadko przekracza 30 stopni Celsjusza. Częściej niż susze, Togo nawiedzają powodzie zalewające domy, oraz znacznie utrudniające przemieszczanie się na terenie kraju, bowiem w Togo istnieje JEDNA droga narodowa, w kierunku północ-południe, przeważnie zakorkowana na długich odcinkach przez ciężarówki.

savanne346768.ori.jpg

Togo jako jedyne z państw Afryki Zachodniej posiada dostęp do portu głębinowego (o głębokości 14 metrów), dzięki czemu jest niezbędnym partnerem handlowym dla swoich sąsiadów. W 2014 i w 2015 roku oddano do użytku dwa nowe nabrzeża, obecna wielkość portu rozciąga się na 1700 metrów, mogących przyjąć największe statki świata. W Togijskim porcie znaleźć można wszystko, od ubrań przez żywność, aż po samochody. Ciężarówki wyjeżdżają codziennie w stronę Ghany, Beninu i Burkiny Faso.

port autonome de lomé .jpgPort autonomiczny w Lomé

Poza handlem zagranicznym, największe znaczenie ekonomiczne ma rolnictwo. Od czasów Zielonej Rewolucji w 1977 roku prowadzone są z marnym skutkiem próby zmechanizowania rolnictwa. Niestety większość gospodarstw prowadzi uprawę domowymi sposobami, bez dostępu do nowych technologii. Przekłada się to na duże straty żywności, które znacznie różnią się z roku na rok, w zależności od pogody. Na południu kraju uprawiane są głównie maniok, kukurydza, pochrzyn, ryż, fasola, palma olejowa. Na północy – proso, sorgo, orzechy arachidowe pochrzyn, maniok i fasola.  Są to produkty, które w większości pozostają w kraju celem wyżywienia ludności i rzadko są eksportowane.

fruits4-iStock-459018765.jpg

Północ kraju słynie również z hodowli zwierząt – krów, owiec, kóz i świń. Na eksport natomiast uprawiane są kawa, kakao i bawełna, pochodzące z niewielkich plantacji położonych w centralno-południowej części kraju – okolic Kpalimé i Atakpamé. Ważną część wyżywienia miejscowej ludności stanowią ryby, łowione w tradycyjny sposób (w małych łódeczkach, przypominających kajaki) na rzece Mono, jeziorze Nangbéto oraz w Zatoce Gwinejskiej Oceanu Atlantyckiego.

pirogueimg_9686.jpg

Ilość żywności produkowanej na terenie Togo byłaby całkowicie wystarczalna, by nakarmić całą ludność, gdyby tylko metody uprawy ziemi i sprzęt pozwalały wykorzystać potencjał żyznych terenów oraz zbiorników wodnych bogatych w ryby i owoce morza. Póki co nadal spora część żywności jest importowana z krajów sąsiednich, a wykorzystane pod uprawę jest jedynie 45% terenów nadających się do tego celu. Do produktów masowo spożywanych na miejscu, jak również eksportowanych należą ananasy, awokado, banany, pomarańcze, mango, kokosy, orzechy arachidowe, olej palmowy i orzechy nerkowca. Być może więć zdarzyło Wam się już zjeść jakiś produkt z Togo, a nawet o tym nie wiecie! 🙂

FullSizeRender(1).jpgMapa zasobów naturalnych Togo

Kolejną istotną gałęzią ekonomii Togo są bogate zasoby minerałów. Cement, fosforany, żelazo, złoto, tytan, diamenty, chromit, marmur, pałygorskit/attapulgit (z gromady krzemianów) wydobywane są w kopalniach na terenie całego kraju. Togo jest 5-tym na świecie producentem fosforanów. W 2014 roku gigant Heidelberg Cement zainwestował 254 miliony dolarów w budowę nowoczesnej fabryki cementu. Rezerwy minerałów są ogromne (szacowane na miliardy ton) – dopiero od niedawna złoża są eksploatowane – i stanowią niewątpliwie ogromną rolę w rozwoju ekonomicznym regionu.

Togo_phosphates_mining.jpg
Kopalnia fosforanów

W 2015 roku oddano do użytku nowoczesny port lotniczy w Lomé, z siedzibą przewoźnika Asky obsługującego 174 loty tygodniowo na kontynencie afrykańskim, finansowanego przez Togo i Etiopię w stosunku 60:40.

Nouvel-aeroport-de-Lome-visite-d-experts-chinois_ng_image_fullNowe lotnisko w Lomé

Pisałam już kiedyś o tym, że Togo było nazywane Szwajcarią Afryki – ze względu na korzystną sytuację ekonomiczną w latach 70-tych. Siedziby BOAD – Zachodnioafrykańskiego Banku Rozwoju, UEMOA – Unii Ekonomicznej i Monetarnej Afryki Zachodniej, oraz CEDEAO – Wspólnoty Ekonomicznej Państw Afryki Zachodniej znajdują się w Lomé do dnia dzisiejszego.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Siedziba CEDEAO w Lomé

Do roku 2000 jedynym operatorem sieci komórkowej był Togocel. Obecnie firma Moov tworzy konkurencję, jednak rynek pozostaje zdominowany przez Togocel. W 2013 roku telefon komórkowy posiadało 62 na 100 mieszkańców Togo. Jedynie kilka lat wcześniej, w 2006 roku dostęp do telefonu komórkowego miało zaledwie 12 na 100 osób. Dostęp do Internetu (przez 3G, rzadko 4G, dostęp kablowy istnieje dopiero od czasu przyłączenia Togo do podwodnego kabla optycznego, łączącego RPA z Wielką Brytanią) w roku 2006 miały 2 osoby na 100, a w 2013 zaledwie 4,5 na 100. Mimo reklamy Togocel, obiecującej pokrycie siecią praktycznie całego kraju, jakość rozmów oraz połączenia z Internetem jest słaba – zwykle co 5 sekund występuje jakiś problem – np. nie słyszymy rozmówcy.

couverture-mobile-nationale.png

Turystyka pozostaje sektorem wymagającym rozwoju. Jedynie w latach 2008-2013 istniało w Togo Ministerstwo Turystyki, mające na celu promowanie kraju jako celu wycieczek. Obecnie w sektorze niewiele się dzieje, choć można już znaleźć oferty osób prywatnych oferujących swoje domostwa na Airbnb.

sarakawa341__slideshow_large__bas-relief-fronton-entree.jpeg
Hotel Sarakawa w Lomé

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s